عوامل خارجي مانند ويروس‌ها و باكتري‌ها، باعث افزايش دماي بدن مي‌شوند، سيستم دفاعي بدن نيز با افزايش توليد گلبول‌هاي سفيد براي مقابله با اين عوامل، باعث يك افزايش ديگر در دماي بدن مي‌شود. تب علامت شايع بسياري از بيماري‌ها از جمله بيماري‌هاي عفوني مانند آنفلوآنزا، ذات‌الريه، آبله‌ مرغان، سرخك،‌ رماتيسم، HIV (ايدز)‌،‌ مالاريا، گاسترو آنتريت (التهاب معدي روده‌‌اي)‌، التهاب‌هاي مختلف پوستي، بيماري‌هاي ايمونولوژيكي مانند لوپوس اريتروماتوز (نوعي بيماري پوستي)‌ است يا در تخريب بافتي ناشي از هموليز، جراحي، آنفاركتوس، خونريزي مغزي و غيره اتفاق مي‌افتد و نيز مي‌تواند ناشي از واكنش به محصولات خوني ناسازگار‌ يا ناشي از اختلالات متابوليك مانند نقرس يا مشكلاتي مانند آمبولي ريوي يا ترومبوز (ايجاد لخته خون)‌ وريدي و حتي سرطان‌هايي مانند سرطان كليه، خون و لنفاوي باشد. مكانيسم ايجاد تب: عامل ايجاد تب، پيروژن ناميده مي‌شود كه مي‌تواند خارجي يا داخلي باشد.به عنوان مثال ماده باكتريايي ليپوساكاريدي كه در ديواره سلولي برخي از باكتري‌‌ها وجود دارد، يك نمونه از پيروژن خارجي است. پيروژن باعث آزاد شدن پروستا گلاندين E2 (PGE2) مي‌شود كه روي هيپوتالاموس اثر مي‌كند. هيپوتالاموس در بسياري از موارد، مانند يك ترموستات عمل كرده و دماي بدن را تنظيم مي‌كند. هنگامي كه نقطه تنظيم بالا مي‌رود، دماي بدن باحفظ و توليد فعال گرما افزايش مي‌يابد همچنين كاهش قطر رگ‌هاي خوني نيز مانع از دست رفتن گرما مي‌شود. اگر اين اقدامات براي تطبيق دادن دماي بدن با تنظيم جديد در هيپوتالاموس ناكافي باشد، به منظور استفاده از حركات ماهيچه‌اي براي توليد گرماي بيشتر، لرز آغاز مي‌شود. هنگامي كه تب متوقف مي‌شود، براي تنظيم هيپوتالاميك در دماي پايين‌تر، فرآيندها برعكس مي‌شوند، به طوري كه قطر رگ‌هاي خوني افزايش يافته، لرزيدن و نيز توليد گرماي بدون لرز پايان مي‌يابد و بدن براي سرد شدن و رسيدن به دماي پايين‌تر، عرق مي‌كند. لازم به ذكر است كه هرچند تب با وارد كردن ارگان‌هاي بدن به افزايش توليد هورمون‌ها، آنزيم‌ها و ...........